دوست دارم بمیرم ..
مرگ آرام و تدریجی ، هر لحظه قسمتی از وجودم را به باد بسپارم ، آرام آرام..آنگونه که بتوانم با هر ذره ام خداحافظی کنم. مثل کاج خشکیده شعله ور در باد.

دوست دارم ذره ذره ذوب شوم، مانند قطعه سرگردان یخی که سر از آبهای گرم در آورده است. به آرامی کوچک شوم ، کوچک و کوچکتر...

تا آنجا که....یکی شوم با همه اطراف ، غرق شوم در دریا در باد ... و روان....

دوست داشتم یک کافه داشته باشم . جایی مردم بیان و بشینن و حرف بزنن ، کم نور با دودی که تو هوا پیچیده و صدای آهنگ پیانویی که گاها با صدای خواننده قاطی می شه .
پیرمرد دنیا دیده ای که مشتری همیشگیمه و اون گوشه سمت راست جایی که هم به در مسلطه و هم می تونه تو خیابون سرک بکشه و شاید با دیدن دختر پسرا جوونی که دست تو دست هم خندون از پشت شیشه رد می شن، یادی از گذشته ها کنه.
پشت پیشخون می شینم و به مشتری های جدیدم خوش آمد می گم، بعضی وقتها بی اینکه بخوام به یه میز زل می زنم ، جایی که پسر جوونی دستشو رو روی دست دخترک کناره  آب میوه که تا نصفه خورده شده می ذاره ، و برای هم از آینده می گن، از اینکه قراره دنیا رو تکون بدن. با هم برن خارج ، بچه دار شن ، پیر شن ، و هزار تا آرزوی بزرگ و کوچیک دیگه و من ...با دیدنشون بر می گردم به گذشته ها ،به وقتی که با هر نفست قلبم وا می ساد . وقتی که خیره می شدم به لبات ، درخشندگی عجیبی داشتن ، یا وقتی که تو چشات نگاه می کردم و برق می زدن....وقتی تو بودی دیگه هیچ چی نبود. کاشکی زمان وا میساد ، نمی دونم تا حالا کسی همه عمرشو تو کافی شاپ خیره به جلو زندگی کرده ؟ من کردم ، لحظه ای که تو چشام نگاه کردی ، یه لحظه ، هیج چی نگفتیم ، به اندازه تمام عمرم زندگی کردم.....

 دوست دارم بنویسم دوست دارم

دیروز داشتم به این فکر می کردم که الان خیلی راه بهتری جلو پیش دارم ، باید راه خودمو مشخص کنم و خیلی خیلی برنامه دار تر جلو برم ، دلم یه دوست نزدیک و پایه می خواد.....یه رفیق که همفکری هاش منو و خودشو جلو ببره ، نمی دونم ، دوست دارم براش مفید باشم و برام مفید باشه... یه پا می خوام.....

-الان اصلا اینجوری نیستما ،یعنی مثلا اگر کسی منو نخواد منم نمی خوامش
-خوب اگه اینطوری نباشه که همه دیوونه می شن
- آره ولی قبلا که اینطوری نبود
-یعنی چی ؟
- یعنی قبلنا جوون که بودم یکی رو می خواستم هنوزم می خوام ، الان تهرانه یعنی اگه بگه می خوام ببینمت فردا صبح اونجام ! ولی فک کن که بگه !
-خل ! D: چرا پسرا اینجورین ؟
-  چرا خل ؟  D:
- یکم براش کلاس بذار !
-بلدم ، نمیاد D:
-من کلا خدای کلاس گذاشتنم موقع بیرون رفتن D: 
-بابا من خودم ریش سفیدم مشاوره می دم تو این چیزا ،ولی  این یه مورد فرق داره...

صبر می کنم تا برای بودن با تو بهانه ای داشته باشم.
بهانه با خبر شدن از حالت هر 2 روز زنگی می زنم و حرفی می زنیم و می خندیم ، و نمی دانی که این تماسهای چقدر برای من حیاتیند.

احساس متعلق بودن به هیچ
حسی میان بودن و نبودن
از قرار های نانوشته گفتن
آویزان شدن از پوسیده ترین ریسمان زیبای زندگیم
چشم بستن بر روی تمام نمی خواهم هایت
ندیدن تمام فاصله های بین ما و برای لحظه ای ، لحظه ای کوتاه در آغوش می گیرمت.
گونه ام می بوسی و خندان دور می شوی
و من مست بوسه ات تلو تلو خوران می آیم....

می آیم ... شاید برای بوسه ای دیگر ،  برای مستی دوباره
برای غوطه ور شدن در همه من ، در هیچمان......

دستانت را گرفتم. فکر می کردم حال باید آن حس معنوی طغیان کند ...
صبر کردم....
اه ....لعنتی ....فقط هوس بود.

-چرا جوابمو نمی دی ؟ توروخدا نرو ، باور کن نمی تونم....
-نه ، من هیچ وقت برای تو نبودم ، باید برم.

{پرده آرام آرام پایین می آید ، صدای ممتد تشویق تماشاگران ، و من ...کماکان نشسته ام و اشک می ریزم....}

تو مرا می رانی ....من به صد بوق می آیم باز

تمام روزها به این فکر می کنم که چطور می شود یک انسان این دقدقه هارا نداشته باشد. آنهایی که فکر نمی کنند با زندگیشان چه می کنند؟ هدفشان از زندگی چیست ؟

نمی شه دید و دل نباخت

نمی شه چشم ها رو بست

نمی شه توی اون نگات

غرق نشد ،نمی شه جست

نمی شه عاشقت نشم  ، ازم نخواه ای بی وفا

بهم نگو غریبه ایم

زندگیمو نکن تباه

بازم دوباره تر شدم

تو حوض آینه چشات

آخه چطور دلت میاد

بی رحمن چشمای سیات

دوباره فکر می کنم.

عشق ؟ آیا وجود داشته ؟ هیچگاه ؟ هیچ وقت عاشق بوده ام ؟

نمی دانم . این چطور احساسیست که گاه هست  و گاه نیست ...

یعنی هوس است ؟ اگر عشق بود کم نمی شد ؟ تغییر نمی کرد؟

......ریشه تردید بخشکد کاش.....

مشکل اینجاست که نوشتن از تمام حرفهای دل کاری بس بیهوده است

کسی چه می داند که روزهای سیاه من چظور می گذرند. حتی اگر داد بزنی و هوار بکشی و از خود بگویی و بشنوی و بخواهی که بشنوند و باز می بینی می شنوند هر آنچه می خواهند و بس تنهایم . با تمام بار گناهان  و خواسته هایم که مرا در میان گرفته اند . خدایم کو ؟ صدایم را می شنود و نگاه می کند؟ من گم کرده راه را چه کسی به خانه خواهد برد ؟چراغی روشن کرده ام تا چشم می بیند صحراست . چشم می بندم و می دوم و هر گاه و بیگاه پایم به تخته سنگی می گیرد . می نشینم و از سر استیصال گریه می کنم . به خودم و زمین و زمان دشنام می دهم، کمی آرام می شوم و دوباره راه می افتم. خدای من کجاست؟ راهم را چرا نشان نمی دهد؟
به خدا هرکجا بگویی می روم خدا ...نشان بده ......کجایی ؟.......

چه روز سردی.....دل آرام نمی گیرد.....

نمی خرند......
چوب حراج زده ام .
امروز تعهد را حراج کردم
عشق را مفت می دهم
2 مسئولیت رایگان همراه  هر عشق می دهم
معصومیت را کسی نمی خرد آن گوشه گذاشته ام هرکس خواست بر دارد.

می خواهم فقط دروغ بیاورم . عجیب بازارش گرم است.....

دیگه نمی شه نوشت !

خودمو سانسور نمی کردم . و حالا شاید مجبورم.

انزجار ؟! آخرین باری که منزجر شدی کی بود ؟ تو هیچ ایده ای از تنفر نداری ! من با تمام سلولهای بدنم نفرتو زندگی کردم.....هنوز نمی دونی چه خرابی به بار اومده ؟ واقعا هنوز اینقدر خودخواهی ؟ کاش یه روز چشمهات باز بشن .... واقعا برای اون روز دعا می کنم ... روزی که واقعا بفهمی چقدر بد کردی .......

شاید ته مونده احساسم بود که له شد.........

-دوست دارم خره!  بگو دوسم داری ...
و من فقط نگاهت کردم .....

نمی دانم . در این سردرگمی .... آیا در دسترس بودن دلیل دوریمان است ؟
امیدوارم اشتباه نکرده باشم . بهای سنگینی پرداختیم ....

کاش اینقدر جذاب نبود. همه چیز در برابرش رنگ می بازد.

تابو شکست
هنوز زنده ام ،
 و زندگی در  جریان است.